سلام. من اسمم مصطفی هست. 23 سالمه. تو اتاقم رو تختم لم دادم. گوشیم 3 درصد شارژ داره و شارژر مدام قطع و وصل میشه.
سلام. من اسمم مصطفی ست. هیچکی تو این دنیا برام اهمیتی قائل نیست چون من چیز دندون گیری نیستم.
هیچ چیز منحصر به فردی ندارم.
نه اخلاق. نه تیپ. نه قیافه. نه حوصله. نه قدرت. نه توانایی. نه مهارت. نه پول. نه تحصیل. نه روابط اجتماعی.
هیچی.
دقیقا هیچی.
ی آدم معمولی بیچاره که هیچکس بهش فکر هم نمیکنه. اون هم به هیچکس فکر نمیکنه. نمیدونه که باید به کی فکر کنه.
پدر و مادرم دوستم دارن. نگران منن. نگران آینده م.
دوست دارن من به جایی برسم. دوست دارن من باعث افتخارشون بشم.
ولی من از این ها هیچ تاثیر خاصی دریافت نمیکنم.
مدام دوست دارم یک مدت نباشم که آدما دنبالم بگردن و پیگیرم بشن.
ولی سوال اینه که کدوم آدما؟
توی واقعیت کسایی هستن. ولی برامن مهم نیست که سجاد حتما پیگیرم باشه یا نباشه.
بیشتر دوست دارم نباشه. دیر به دیر ببینمش. که داره میره سربازی و خودبخود همینم میشه.
من خودمم نمیدونم دنبال چی ام.
دلم نمیخواد با هیچکدوم از این آدما تو واقعیت ارتباط داشته باشم.
مشکل از منه. دستم درد گرفت.
03.57 سلام.
پسرم این دنیا جاییه که آدما توش رنج میبرن. اونم برای هیچ و پوچ.
پسرم طبیعت انسان ها با حیوانات هیچ فرقی نداره. اگر گوزن های ماده گوزن نر با شاخ های بزرگ تر رو برای جفتگیری انتخاب میکنند، دخترها هم پسرهای خوشگل، خوشتیبپ، پولدار، خوش زبون و... رو واسه ازدواج یا دوستی انتخاب میکنند.
طوری که میجنگند برای به دست آوردن دوست پسر ی دختر دیگه.
پسرها هم همینند.
پسرم اگر مسابقات ورزش قهرمانی هست، برای اینه که افراد دیده بشن. که توانایی های برجسته شون دیده شه.
اگر هرروز ی ک فرد احمق کاری احمقانه تر انجام میده که توی رکورد های گینس ثبت بشه، برای دیده شدنه.
پسرم مردم خودشون هم باور ندارن که حقشون اینه که مجانی رفاه داشته باشن.
مردم کار رو برای اینکه نیاز انسان هست انجام نمیدن. برای بدست آوردن پول انجام میدن. برای زنده موندن.
سوال.
سوال. انسانها ظرفیت این رو دارند که همگی از لحاظ رفاهی تامین باشند؟
یعنی چه؟ یعنی همه انسان های یک کشور به طور مثال، سهمیه مشخص غذایی داشته باشند، سهم پوشاک، مسکن، حق تفریح. و ...
اصلا حقش رو دارند؟
آیا همه انسان ها حق دارند سالی یک بار لب دریابروند، به جنگل بروند، آبشار بروند، آبگرم بروند، مناطق کوهستانی پربرف بروند و سوار تله کابین بشوند و اسکی کنند، به موزه ها و ابنیه تاریخی بروند و کلا تفریح داشته باشند؟
خیلی ها هستند ک تا آخر عمرشان از شهر یا روستای خود هم خارج نمیشوند، چه برسد به کشور...