سوال : اگر این روندی که در زندگی ات داری همواره ادامه پیدا کند چه می شود؟
جواب : خب فکر میکنم تقریبا همیشه از خودم ناراضی خواهم موند و حال خوبی نخواهم داشت. ضمن اینکه به احتمال زیاد شغل مناسبی نتونم پیدا کنم. دو حالت میشه. یا باید تن بدم ب شغل هایی ک اکثرا تن میدن. مثل مسافرکشی و یا کار در کارخانه ها و یا هر نوع کارگری دیگه ای. ویا اگر خیلی خوب باشه کسب و کار کوچیک خودم رو راه خواهم انداخت. که خیلی بعید میدونم.
وقتی شغل مناسب نداشته باشم درامد مناسب ندارم و وقتی درامد مناسب نداشته باشم یکی از اصلی ترین شرط ها برای ازدواج با یک مورد مناسب رو از دست خواهم داد.
اگر این روند و این سبک زندگی ادامه پیدا کنه این ترم هم مشروط میشم و طبق شنیده ها از دانشگاه اخراج. البته میگن یک کمیسیونی هم هست و ... اما به هر حال با ادامه این روند حتی اگر فرض بگیریم اخراجی در کار نباشه من تا 10 سال دیگه هم نمیتونم مدرکم رو بگیرم.
با ادامه این روند تبدیل میشم به یک آدم ناراحت و مریض. و نه حتی یک آدم نرمال. این احتمال رو میدم...
با ادامه این روند نه مدرک میگیرم. نه روانشناس میشم. نه مشاور. نه شاغل. نه مستقل.
نه میتونم وارد رابطه خوبی بشم و نه میتونم یک زندگی مشترک تشکیل بدم.
چه برسه به رویا ها و آرمان ها. که در بهترین حالت هم دور از دسترس به نظر میرسند دوباره چه برسه با این وضع.
از این به بعد دیگه جواب اون سوال نیست و فقط دردودله.
تیرماه که بیاد 24 سالم میشه. به نظر خودم عدد بزرگیه. لااقل برای من.
تیرماه که بیاد میشم ی پسر 24 ساله که نه مدرکی داره. نه شغلی داره. نه ماشینی داره. نه پس اندازی داره. نه سلامتی کامل داره. و نه رابطه ای داره :))
ولی عوضش اعتیاد ب نت رو داره.
اما حوصله درس خوندن رو نداره. خواب منظم و مناسب نداره. برنامه ای واسه زندگیش نداره.حالت عادی هم نداره.
به آدمای دیگه میگم به داشته هاشون نگاه و تمرکز کنن و نه نداشته هاشون. اما گاهی خودم لازم دارم حرف بزنم...